ศิลปะไทยโบราณ : พระเจ้าใหญ่พันปี #33

ตามนิทานพื้นบ้านเล่าว่า "มีพระโผล่" (บุ) ขึ้นมาที่หนองพระบุ จึงให้ชื่อว่า "บ้านพระบุ" แล้วไปนั่งอยู่ทางทิศเหนือของหมู่บ้าน จึงได้ชื่อว่า "โนนพระเจ้า" แล้วไปพักอยู่ที่ริมห้วย จึงได้ชื่อว่า "ห้วยพระเนาว์" แล้วไปบิดผ้าจีวร (หัน) ที่ทุ่งนาท้ายบ้าน จึงได้ชื่อว่า "บ้านหัน" แล้วต่อมาไปยืนอยู่ที่บ้านพระยืน จึงได้ชื่อว่า บ้านพระยืน ไปข้ามแม่น้ำชีที่ท่าพระแล้วไปที่บ้านดอนบม ไปบ้านพระคือผ่านบ้านโนนทัน ไปหายวับที่บ้านพระลับสำหรับบริเวณที่พระผู้มีอิทธิฤทธิ์โผล่ขึ้นมานั้น ปรากฏว่ามีดาบดผู้ทรงศีลองค์หนึ่งได้เกิดศรัทธาและติดตามพระผู้ทรงฤทธิ์ องค์นั้นจนหายลับไปแล้วนั้น ได้เกิดศรัทธาจึงได้ย้อนกลับมารักษา สถานที่ที่พระโผล่ขึ้น หรือบุขึ้นนั้น สถานที่ตรงนั้นจึงเป็นที่หวงแหนของดาบดองค์นี้เป็นอันมาก ดาบดองค์นี้ชาวบ้านเรียกว่า “ตาพระขาว” เป็นผู้มีอิทธิฤทธิ์มาก สามารถคุ้มครองป้องกันภยันตรายต่างๆทั้งหลายทั้งปวงได้ ชาวบ้านเห็นว่าท่านเป็นผู้มีอิทธิฤทธิ์ศักดิ์สิทธิ์มาก จึงเกิดศรัทธามาสักการบูชาบนบาน ในตอนที่มีภยันอันตราย หรือบนบานขอให้ประสบความสำเร็จ ตามความประสงค์ของชาวบ้านที่ตั้งใจไว้ ในทางพระพุทธศาสนา ได้มีการสร้างพระพุทธรูป (ปรางลพบุลี) กู่ปราสาทไว้เป็นที่สักการบูชาดังจะเห็นได้จากที่บ้านพระบุมีการสร้างพระพุทธรูปไว้ถึงสองแห่ง คือ องค์ที่ 1 สร้างที่โนนพระเจ้าใหญ่ องค์ที่ 2 สร้างที่วัดโนน มีขนาดหน้าตัก 80 เซนติเมตร ความสูง 1 เมตร ซึ่งหลวงปู่พรมมาได้นำมาบรรจุไว้ในพระธาตุที่วัดบริบูรณ์ แต่พระธาตุดังกล่าวได้พังทลายลงในปี พ.ศ. 2511 จึงได้นำไปเก็บไว้ในหอพระที่วัดบริบูรณ์ในปัจจุบันนี้ ต่อมาชาวบ้านขนานนามพระพุทธรูปองค์นั้นว่า “พระเจ้าใหญ่พันปี” เป็นพระพุทธรูปคู่บ้านคูเมืองสืบต่อมา